හොරණ ප්රදේශයේදී මෝටර් සයිකල් දෙකක් තරගයට පදවන්නට ගොස් තරුණයන් දෙදෙනෙකු වෑන් රථයක ගැටී දරුණු අනතුරකට පත්වීමේ පුවත සමාජ මාධ්ය පුරා මහත් කම්පනයක් ඇති කර තිබේ. මෙය හුදෙක් තවත් එක් සාමාන්ය රිය අනතුරක් ලෙස බැහැර කළ නොහැක්කේ ඒ පිටුපස ඇති තාරුණ්යයේ අදූරදර්ශී බව සහ විනය පිරිහීමේ බරපතළ සමාජ ව්යසනය හේතුවෙනි. නූතන යොවුන් පරපුර තාවකාලික ආවේගයන්ට සහ සමාජ මාධ්ය හරහා ලැබෙන බොළඳ ප්රසිද්ධියට වහල් වී තමන්ගේත් අනුන්ගේත් ජීවිත මරණය සමඟ ඔට්ටුවට තැබීම ජාතික මට්ටමේ ඛේදවාචකයක් වී හමාරය.
පොලිස් මූලස්ථානය නිකුත් කරන දත්ත වාර්තා දෙස බැලීමේදී තත්ත්වය අතිශය බියකරුය. ශ්රී ලංකාව තුළ සෑම පැය තුනකට වරක්ම මාර්ග අනතුරකින් එක් අයෙකු මිය යන අතර සංඛ්යා ලේඛනවලට අනුව දිනකට සාමාන්යයෙන් පුද්ගලයන් අට දෙනෙකු පමණ මාවත් මත ජීවිතය පූජා කරති. වඩාත් කනගාටුදායක කරුණ වන්නේ මිය යන පිරිසෙන් බහුතරය වයස අවුරුදු 18ත් 30ත් අතර ක්රියාකාරී තරුණ ජීවිත වීමයි. මෙවැනි අනතුරුවලට ලක්වන බොහෝ තරුණයන්ට රියැදුරු බලපත්රයක් පවා නොමැති බවත් ඔවුන් මාර්ග නීති සහ ආරක්ෂිත උපකරණ භාවිතය පිළිබඳ කිසිදු තැකීමක් නොකරන බවත් පොලිස් පරීක්ෂණ මඟින් නිරන්තරව සනාථ වේ.
රෝහල් වාර්තාවලට අනුව, මෙවැනි අධිවේගී අනතුරුවලින් දිවි ගලවා ගන්නා තරුණ පිරිසෙන් බහුතරයක් ජීවිත කාලය පුරාම අකර්මණ්ය පුද්ගලයන් බවට පත් වේ. සුෂුම්නාවට සිදුවන හානි, අත් පා අහිමි වීම් සහ මොළයට සිදුවන දරුණු කම්පන නිසා ඔවුන් පවුලට සහ රටට බරක් වන තත්ත්වයට පත් වේ. හොරණ සිද්ධියේදී මෙන් “තරගයට රිය පැදවීම” (Street Racing) වැනි අවදානම් ක්රියාවල නිරත වීම යනු සැබවින්ම සියදිවි නසාගැනීමක් වැනි බරපතළ වරදකි. එක් පැයකට වරක් අවම වශයෙන් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු හෝ තිදෙනෙකු රිය අනතුරු හේතුවෙන් රෝහල්ගත කරන බව රෝහල් දත්ත පෙන්වා දෙයි.
මෙම ඛේදවාචකයේ වඩාත්ම සංවේදී පැතිකඩ දිගහැරෙන්නේ රෝහල් කොරිඩෝවල සහ මෘතශරීරාගාර අසල හඬා වැටෙන මවුපියන්ගෙනි. දරුවකු මෙලොවට බිහිකර දහසක් බලාපොරොත්තු මැද පෝෂණය කළ මවකට සහ පියකුට තම දරුවාගේ නිසල හෝ අකර්මණ්ය වූ සිරුර දෙස බලා සිටීමට සිදුවීම තරම් තවත් බරපතළ මානසික කඩාවැටීමක් මෙලොව නැත. තරුණ දරුවන්ගේ මෙම ආවේගශීලි ක්රියාවන් නිසා පවුල් පිටින් මානසිකව අගාධයට ඇද වැටෙන අතර එම මවුපියන් ඉතිරි ජීවිත කාලය පුරාම විඳවන්නේ දරාගත නොහැකි පසුතැවීමකිනි.
මොහොතක වේගය ජීවිත කාලයකම කඳුළක් බවට පත්වන බව තේරුම් නොගන්නා තාරුණ්යය, තමන් පදවන්නේ යන්ත්රයක් නොව තමන්ගේත් තම මවුපියන්ගේත් ජීවිතය බව වටහා ගත යුතුය. දරුවන්ගේ අතට වාහනයක යතුරක් දීමට පෙර ඔවුන්ගේ විනය සහ පරිණතභාවය පිළිබඳව සොයා බැලීම වැඩිහිටියන්ගේ ද පරම වගකීමකි. ලේ, මස් සහ කඳුළුවලින් තෙත් වන මාවත්වල තවත් යොවුන් ජීවිත තළා දැමීමට ඉඩ නොතබා විනයගරුක රිය ධාවනයක් උදෙසා දැඩි නීතිමය සහ සමාජීය මැදිහත්වීම අද දවසේ අත්යවශ්යම කාර්යයකි.
