මිනිස් ජීවිතය යනු ක්ෂණිකව නිවී යන පහන් සිළක් වැනි යැයි පවසන්නේ හේතුවක් ඇතිවය. අප බොහෝ සැලසුම් සහ බලාපොරොත්තු සහිතව හෙට දවස දෙස බලද්දී, දෛවය අප නොසිතන මොහොතක සියල්ල උඩුයටිකුරු කරයි. කුරුණෑගල, මැදලන්දවත්ත ප්රදේශයේ පදිංචිව සිටි 38 හැවිරිදි නලින්ද චතුරංග අනුරුද්ධ නමැති තරුණ පියාට, මාරවිල මුහුදු වෙරළේදී දිය නෑමට ගිය මොහොතක මුහුණදීමට සිදු වූ මෙම අවාසනාවන්ත සිදුවීම මුළු රටම කම්පනයට පත් කළේය. එය හුදෙක් මරණයක් පමණක් නොව, සොඳුරු කැදැල්ලක් ක්ෂණයකින් අඳුරු කළ මහා ශෝකාන්තයකි.
නලින්ද ඇතුළු පිරිස මාරවිල ප්රදේශයට පැමිණ ඇත්තේ තවත් දස දෙනකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් සමඟ කුලියට ගත් බස් රථයකිනි. වෘත්තියෙන් පෞද්ගලික ආයතනයක අලෙවි කළමනාකරුවකු ලෙස කටයුතු කළ නලින්ද, මීට මාස හයකට පෙර කුරුණෑගල ප්රදේශයට පදිංචියට පැමිණ තිබුණි. ඔහු සමඟ ඔහුගේ 36 හැවිරිදි බිරිය සාලිකා හංසමාලි සහ අවුරුදු දෙකහමාරක සිඟිති පුතු ද මෙම ගමනට එක්ව සිටියහ. සාලිකා මේ වන විට මාස දෙකක ගැබිනියක් වීම මෙම ශෝකාන්තයේ ඇති සංවේදී බව තවත් තීව්ර කරයි.
එදින උදෑසන මුන්නේශ්වරම් කෝවිල වැඳ පුදාගත් මෙම පිරිස, සවස් කාලයේ මාරවිල, තලවිල මෝදර වත්ත ප්රදේශයට පැමිණියේ දිය නෑමේ අභිලාෂයෙනි. පිරිස දිය නාමින් සිටියදී නොසිතූ මොහොතක පැමිණි ප්රබල රළ පහරකට නලින්ද ඇතුළු තිදෙනෙකු හසු විය. නලින්ද රළ පහරට හසු වී ගසාගෙන යන විට, 47 හැවිරිදි කාන්තාවක් සහ ඇයගේ 16 හැවිරිදි දියණිය ද දියේ ගිලෙන්නට විය. එම අවස්ථාවේදී අසල සිටි විදේශික සංචාරකයකු වහා ක්රියාත්මක වී එම කාන්තාව සහ දියණිය බේරා ගැනීමට සමත් වුවද, නලින්දව රළ පහර විසින් ඈතට ඇදගෙන ගොස් තිබුණි.
නිමේෂයකින් සියල්ල උඩුයටිකුරු වන විට, වෙරළේ සිටි බිරියගේ මරණීය විලාපය දසත පැතිරෙන්නට විය. ඇය මහ හඬින් මොරගසමින්, “අයියෝ… මගේ මහත්තයාව රළ අරන් ගියා! කවුරුහරි එන්න, මගේ පණ බේරලා දෙන්න! පුතාට තාත්තා නැති වෙයි… අනේ දෙයියනේ බේරලා දෙන්න!” යනුවෙන් විලාප දුන්නාය. ඇයගේ විලාපය ඇසුණු අවට සිටි පිරිස වහා ඒ දෙසට දිව ආ අතර, රැස් වූ පිරිස ඔහුව ගොඩගන්නා ලදී. එහිදී ඇති වූ කලබලකාරී වාතාවරණය මධ්යයේ අසල්වැසියන් ඇයව සනසමින්, “බය වෙන්න එපා නංගි, 1990 කතා කළා, දැන් එයි. ඉක්මනට කට්ටිය මෙහෙට එන්න… මල්ලිව රැල්ලට අහු වුණා!” යැයි පවසමින් සහන සේවා ක්රියාත්මක කළහ.
වහාම ක්රියාත්මක වූ 1990 සුව සැරිය ගිලන් රථ සේවාව මඟින් නලින්දව මාරවිල මූලික රෝහල වෙත රැගෙන ගියද රෝහලට ඇතුළත් කරන විටත් ඔහු මෙලොව හැර ගොස් තිබුණි. දේහය පිළිබඳ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණය රෝහලේදී පවත්වන අතරතුර තම සැමියාගේ නිසල දේහය අසල බිරිය වැළපුණු ආකාරය කිසිවෙකුටත් දරාගත නොහැකි විය. ඇය තම සිඟිති පුතාව පපුවට තුරුලු කරගනිමින්, “පුතේ, අපේ තාත්තා අපිට ආයෙ කතා කරන්නේ නැහැ නේද?” යනුවෙන් කී වචන කිහිපය මුළු රෝහල් පරිශ්රයම ගොළු කරන්නට සමත් විය.
මෙම ශෝකාන්තය හුදෙක් පුවත්පත් වාර්තාවකට එහා ගිය ගැඹුරු සමාජීය පණිවිඩයක් අප වෙත සමීප කරයි. නලින්ද වැනි දක්ෂ වෘත්තිකයකුගේ සහ ආදරණීය පියෙකුගේ අකල් සමුගැනීම මඟින් පසක් වන්නේ සොබාදහම සහ එහි අනපේක්ෂිත බලපෑම හමුවේ මිනිසා කොතරම් අසරණද යන්නයි. විනෝදය සහ ආගමික වතාවත් උදෙසා වෙන් කළ දිනයක් නිමේෂයකින් මරණයේ අඳුරින් වැසී යාමට ගත වූයේ තත්පර කිහිපයක් පමණි.
මෙම සිදුවීමේ වඩාත්ම සංවේදී පාර්ශ්වය වන්නේ මියගිය නලින්දගේ බිරිය සහ දරුවන්ය. වයස අවුරුදු දෙකහමාරක් වූ සිඟිති පුතුට පිය සෙනෙහස අහිමි වන විට තවමත් මෙලොව එළිය නොදුටු බිලිඳාට තම පියාව කිසිදා දැක ගැනීමට නොහැකි වීම අතිශය ශෝකජනක කරුණකි. ගැබිනි මාතාවක ලෙස සාලිකා මුහුණ දී ඇති මෙම මානසික කම්පනය ඇයගේ සහ නූපන් දරුවාගේ අනාගතයට කොතරම් බලපාන්නේ ද යන්න සමාජය ගැඹුරින් සලකා බැලිය යුතුය.
විදේශිකයකුගේ මැදිහත්වීමෙන් ජීවිත දෙකක් බේරා ගැනීමට හැකි වුවද නලින්දගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට නොහැකි වීම දෛවයේ සරදමකි. මෙම සිදුවීම මඟින් දිය නෑම වැනි ක්රියාවලදී වෙරළාශ්රිත අනතුරු පිළිබඳ පවතින අවදානම නැවතත් අවධාරණය කරයි. “අපට මෙවැනි දෙයක් නොවනු ඇත” යන සැහැල්ලු සිතිවිල්ලෙන් බැහැරව ඕනෑම අවස්ථාවක ආරක්ෂිත පියවරයන් අනුගමනය කිරීමේ වැදගත්කම නලින්දගේ සමුගැනීම අපට උගන්වයි. අවසාන වශයෙන් අසරණ වූ මේ පවුලට සමාජයේ සහයෝගය සහ කරුණාව හිමිවිය යුතු අතර, මෙවැනි අකල් මරණ වළක්වා ගැනීමට අප සැවොම මීට වඩා අවදියෙන් කටයුතු කළ යුතුව ඇත.
TEXT – දුමින්ද කාරියවසම්
