පසුගිය දිනෙක වැඩිහිටි නිවාසයක ඇති වූ ගින්නෙන් අහිංසක මවුපියන් කිහිපදෙනකුට දිවියෙන් සමුගන්නට සිදු වූ පුවත මුළු මහත් සමාජයම දැඩි කම්පාවට පත් කළේය. එය හුදෙක් අහඹු අනතුරක් පමණක් නොව, වත්මන් සමාජ ක්රමය තුළ අපේ ජ්යෙෂ්ඨ පුරවැසියන් මුහුණ දෙන අතිශය ඛේදනීය තත්ත්වයක පැහැදිලි කැඩපතකි. මෙවැනි සිදුවීම් හරහා අපට පසක් කර දෙන්නේ සමාජයක් ලෙස අප කොතරම් දුරට ආත්මාර්ථකාමී සහ ආධ්යාත්මිකව පිරිහී ඇතිද යන්නයි.
අද වන විට බොහෝ දරුවෝ මෙරට ආර්ථික අර්බුද හමුවේ හෝ වඩාත් යහපත් ජීවිතයක් පතා විදේශ රැකියා සහ පදිංචිය සඳහා දිවයිනෙන් පිටව යති. තරුණ පරපුර තමන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් ගන්නා තීරණවල වරදක් නොදුටුවද, තමන්ව මෙලොවට බිහිකර, ලේ කිරි කර පොවා, පෝෂණය කළ මවුපියන් මහලු වියට පත් වූ පසු, මුදල් ගෙවන නිවෙස හෝ වැඩිහිටි නිවාසවල තනිකර දමා යාම අතිශය කනගාටුදායකය. තරුණ කාලයේ තමන්ගේ සතුට, විවේකය සහ මුළු දිවියම දරුවන් වෙනුවෙන්ම කැප කළ ඒ ආදරණීය මවුපියන්ගේ අවසාන කාලය අන්යයන්ගේ කරුණාව හෝ උපේක්ෂාව මත යැපෙන, පාළු කාමරයක ඇඳක් උඩ ගෙවී යාම කොතරම් ශෝකාකූලද? බොහෝ දරුවන් සිතන්නේ මුදල් එවූ පමණින් තම යුතුකම් සියල්ල ඉටු වූ බවයි.
කෙසේ වෙතත්, මේ අතර තමන් කොතැන සිටියත්, කොතරම් කාර්යබහුල වුවත් තම මවුපියන්ට පුදුමාකාර ආදරයකින් සලකන, ඔවුන්ගේ සුවදුක් නිරන්තරයෙන් සොයා බලන ගුණගරුක දරුවන්ද අප සමාජයේ නැතුවා නොවේ. ඔවුන් වත්මන් සමාජයට මහඟු ආදර්ශයකි. මවුපිය උපස්ථානය යනු හුදෙක් මුදල් ගෙවා නිම කළ හැකි තාවකාලික වගකීමක් නොව, හදවතින්ම සහ ආදරයෙන්ම ඉටුකළ යුතු පූජනීය යුතුකමකි.
මෙම ගිනි ගැනීම් වැනි අවාසනාවන්ත අනතුරු මඟින් අපට අවධාරණය කර දෙන්නේ වැඩිහිටි නිවාසවල ආරක්ෂාව, සෞඛ්ය පහසුකම් සහ ප්රමිතිය පිළිබඳව මීට වඩා නිවැරදි සොයා බැලීමක් බලධාරීන් සතු විය යුතු බවයි. එසේම, දරුවන් ලෙස මවුපියන්ගේ අවසන් කාලය මෙවැනි අවදානම්සහගත, පාළු සහ අසරණ පරිසරයන් තුළ දියවී යාමට ඉඩ නොතැබීමට වගබලා ගත යුතුය. මවුපියන් යනු මහලු වූ පසු කොන් කර දැමිය යුතු පිරිසක් නොව, අපේ ජීවිතවලට ආලෝකය දුන් ආශීර්වාදයයි. ඔවුන්ට රැකවරණය, ආදරය සහ ගෞරවය දීම මුළු මහත් සමාජයම නොපිරිහෙළා ඉටුකළ යුතු පරම වගකීමකි.
