මරණාසන්න මොහොතක සිතක හටගන්නා එකම එක යහපත් සිතුවිල්ලකට මුළු ජීවිත කාලයක් පුරා කළ අකුසල් යටපත් කරමින් මතු භවය සුගතිගාමී කිරීමට හැකි බව ඔබ දන්නවාද? මේ රතනගිරි පබ්බත විහාරයේ වැඩ විසූ චුල්ල පිණ්ඩපාතික තිස්ස රහතන් වහන්සේ සහ “දමිළ දෝවාර” ගම්මානයේ විසූ බිලී වැද්දෙකු වටා ගෙතුණු සත්ය කතා පුවතයි.
වසර පනස් පහක් පුරා දෑතේ ලේ තවරාගත් මිනිසෙකුගේ අවසානය කුමක් විය හැකිද? “දමිළ දෝවාර” ගම්මානයේ විසූ ඒ මහලු බිලී වැද්දාට ඉතිරිව තිබුණේ නිරයේ ගිනි දැල් පමණි. නමුත්, මහා කරුණාවෙන් ලොව දෙස බැලූ චුල්ල පිණ්ඩපාතික තිස්ස රහතන් වහන්සේගේ ඇසට ඔහුගේ ආයු කාලය ගෙවී යන බව පෙනී ගියේය.
නොවැළැක්විය හැකි දෛවය
මරණ මංචකයේ සිටි වැද්දා, තමන් වෙත වැඩම කළ රහතන් වහන්සේ දෙස බැලුවේ නොරිස්සුමෙනි. එහෙත් උන්වහන්සේගේ ශාන්ත ස්වරය ඔහුගේ රළු සිත මඳකට දිය කළේය.
“පින්වත, දැන් අමාරුයි නේද? මම කියන දේ කියන්න… නමෝ තස්ස…”
නමුත් අතීතයේ කළ අකුසල් ඔහුට හරස් විය. “තතියම්පි සංඝං සරණං ගච්ඡාමි” යැයි කියන්නට උත්සාහ කරන විටම ඔහුගේ හකු පාඩා ගල් විය. කතා කිරීමේ ශක්තිය අහිමි විය.
නිහඬ සරණාගමනය
කතාවට නොහැකි වුවත්, සිතට බාධා කළ නොහැකිය. රහතන් වහන්සේ ඔහුගේ හිස අතගා මෙසේ වදාළ සේක “බිය නොවන්න, දැන් සිතින් තෙරුවන් සරණ යන්න. මුල සිට අගටත්, අග සිට මුලටත් ඒ උතුම් ගුණයන්ම සිතන්න.”
අවසන් හුස්ම පොද වාතයට මුසු වන විට, ඒ දඩයක්කාරයාගේ සිතේ තිබුණේ රුධිරයේ පැහැය නොව, තෙරුවන් කෙරෙහි උපන් නොකිලිටි ශ්රද්ධාවකි.
අහසින් ආ පණිවිඩය
එදින රාත්රියේ රහතන් වහන්සේ සක්මන් කරද්දී, මුළු පෙදෙසම ආලෝකවත් කරමින් දිව්ය පුත්රයෙක් පෙනී සිටියේය. ඒ අන් කවුරුත් නොව, අර බිලී වැද්දාමය. ඔහු පැවසූ වදන අදටත් අප සැමට පාඩමකි. “ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේ නිසා මම අපායෙන් බේරුණා. මට එදා පන්සිලුත් ගන්න පුළුවන් වුණා නම් මම මීටත් වඩා ඉහළ දෙව්ලොවක උපදිනවා!”
ඇයි අපි ප්රමාද වන්නේ?
රහතන් වහන්සේ එදා මැදිහත් නොවූයේ නම්, ඒ වැද්දා අදත් නිරයේ දුක් විඳින්නෙකි. නිවැරදි මඟ පෙන්වීම ජීවිතයක් බේරා ගනී.
අඩුම පිනත් අත්නොහරින්න
“පන්සිල් ගත්තා නම් මීට වඩා හොඳයි” යන දිව්ය පුත්රයාගේ ප්රකාශයෙන් කියැවෙන්නේ, අප කරන කුඩා හෝ පිනක ඇති වටිනාකමයි.
අදම කරන්න
හෙට ඔබේ කට “ලොක්” වන්නට පෙර, අද පන්සිල් ගන්න. අද බණක් අසන්න. සිතුවිල්ලකින් හෝ පිනක් කරගන්න.
සිත පාලනය කිරීම සහ කුසල් සිතිවිලි දියුණු කිරීම සඳහා අපට ඉතා සරලව දෛනිකව කළ හැකි දේවල් කිහිපයක් තිබෙනවා. එමඟින් අර දමිළ දෝවාර වැද්දාට මෙන් අවසන් මොහොතේ අපහසුවකින් තොරව සිත කුසලයට නැඹුරු කිරීමට පුහුණුවක් ලැබෙනවා.
ඔබට පහසුවෙන් අනුගමනය කළ හැකි පියවර කිහිපයක් පහතින් දැක්වේ:
1. සරල “මෛත්රී” භාවනාව (විනාඩි 5ක්)
සෑම දිනකම උදෑසන අවදි වූ පසු හෝ රාත්රියේ නින්දට පෙර මෙය කරන්න. සිතේ තැන්පත් බව ඇති කිරීමට මෙය ඉතා බලවත් ක්රමයකි.
පළමුව තමන්ට
“මම නිදුක් වෙම්වා… නීරෝගි වෙම්වා… සුවපත් වෙම්වා… මා සිතේ කිසිදු වෛරයක්, ක්රෝධයක් නොම වේවා.”
පසුව ලෝකයාට
“මා මෙන්ම සියලු සත්ත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා… නීරෝගි වෙත්වා… සුවපත් වෙත්වා.”
මෙය වචනයෙන් පැවසීමට වඩා, සිතින් එම ආශීිර්වාදය අත්විඳීමට උත්සාහ කරන්න.
“පින් පොතක්” පවත්වා ගැනීම
අතීතයේ රජවරු පවා කළ දෙයක් නම් තමන් කරන කුඩා හෝ පිනක් පොතක සටහන් කර තබා ගැනීමයි.
පිපාසිත සතෙකුට වතුර බිඳක් දීම.
අසරණ අයෙකුට වචනයකින් හෝ උපකාර කිරීම.
දිනපතා පන්සිල් සමාදන් වීම. මරණාසන්න මොහොතේදී සිතට බියක් නොදැනී, සතුටක් දැනෙන්නට මේ “ආවර්ජනය” (මතක් කිරීම) මහත් පිටුවහලක් වේ.
දිනපතා “පංච සීලය” සමාදන් වීම
වැද්දා පවසා සිටියේ “මට පන්සිලුත් ගන්න ලැබුණා නම් මීට වඩා ඉහළ දිව්ය ලෝකයක උපදිනවා” කියායි. එබැවින් සෑම දිනකම උදෑසන බුදුන් වැඳ පන්සිල් සමාදන් වීමෙන් ඔබේ දවස ආරක්ෂිත වේ.
විනාඩි කිහිපයක් දහම් කරුණක් ශ්රවණය කිරීම
අද කාලයේ තාක්ෂණය භාවිත කරමින් (YouTube හෝ රේඩියෝව හරහා) දිනකට එක කෙටි බණක් හෝ ශ්රවණය කරන්න. එයින් සිතට ලැබෙන “ධර්ම ඥානය” අවසන් මොහොතේදී මෝහය (මුළාව) දුරු කර ප්රඥාව උපදවන්නට හේතු වේ.
මතක තබාගන්න
මරණාසන්න මොහොතේදී සිත ක්රියා කරන්නේ අප ජීවිත කාලය පුරා වැඩියෙන් පුරුදු කළ දෙයටයි. (ආචින්න කර්මය). ඔබ දිනපතා කුසල් සිතිවිලි පුරුදු කළහොත්, අවසන් මොහොතේ වැද්දාට මෙන් වෙහෙස නොවී සිත ස්වයංක්රියවම සුගතිය දෙසට යොමු වේවි.
TEXT – මධුර ප්රභාත් ගමගේ
