කුඩා දරුවකුගේ උපතින් පසු එම දරුවාගේ ශාරීරික නීරෝගිතාවය සහ අනාගත අභිවෘද්ධිය පිළිබඳ මවුපියන් දක්වන්නේ ඉතා දැඩි උනන්දුවකි. දරුවාගේ සෑම ඉන්ද්රියයකම ක්රියාකාරීත්වය පිළිබඳ
විමසිලිමත් වන මවුපියන් ඇතැම් අවස්ථාවලදී සමාජයේ මුල් බැසගෙන ඇති පදනම් විරහිත මිථ්යා විශ්වාසයන් නිසා නොමඟ යන අවස්ථා ද බහුලව දක්නට ලැබේ. මෙවැනි අන්ධ විශ්වාසයන් අතර දරුවකුගේ ඇස් දෙකෙහි පවතින අසාමාන්ය පිහිටීමක් හෙවත් වපරයක් දරුවාට වාසනාව ගෙන දෙන “පින් වපරයක්” ලෙස හැඳින්වීම ඉතා භයානක තත්ත්වයකි. දරුවකුගේ ඇස්වල මෙවැනි අසාමාන්යතාවක් පිළිබඳ යම් හෝ සැකයක් පවතී නම්, ප්රමාදයකින් තොරව වෘත්තීයමය වෛද්ය උපදෙස් කරා යොමු වීම මවුපියන්ගේ පරම වගකීමකි. එම වගකීම පැහැර හැරීමෙන් දරුවාගේ අනාගත දෘෂ්ටි ලෝකය සදහටම අඳුරු විය හැකි බැවින් ඒ පිළිබඳ බුද්ධිමත්ව කටයුතු කිරීම අත්යවශ්ය වේ.
වෛද්ය විද්යාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයකින් බලන කල “පින් වපරය” නමින් හැඳින්වෙන කිසිදු විශේෂිත හෝ වාසනාවන්ත තත්ත්වයක් වෛද්ය ලෝකයේ නොමැත. මෙය දරුවාගේ දෘෂ්ටි පථය කෙරෙහි සෘජුවම බලපාන රෝගී තත්ත්වයකි. සමාජයීය වශයෙන් පවතින මෙවැනි අවිද්යාත්මක මතයන් පිළිබඳ විශ්වාස කිරීමෙන් සිදුවන්නේ දරුවාට ලැබිය යුතු නිසි වෛද්ය ප්රතිකාර ප්රමාද වීමයි. එම ප්රමාදය නිසා දරුවාගේ එක් ඇසක හෝ ඇස් දෙකෙහිම පෙනීම සදහටම අහිමි වීමේ දැඩි අවදානමක් පවතී. එම නිසා පින් වපරය යනුවෙන් හඳුන්වමින් පවතින අන්ධ විශ්වාසයෙන් බැහැර වී එය දරුවාගේ අනාගතය අඳුරු කළ හැකි රෝගී තත්ත්වයක් බව වටහා ගැනීම සෑම වැඩිහිටියකුගේම වගකීමක් වන අතර එමගින් දරුවාගේ දෘෂ්ටි ලෝකය පිළිබඳ සුරක්ෂිතභාවය තහවුරු කිරීමට මඟ පෑදේ.
වපරය සහ අලස ඇස හඳුන ගැනීම
වපරය හෙවත් ස්ට්රැබිස්මස් (Strabismus) යනුවෙන් හඳුන්වන තත්ත්වය පිළිබඳ සලකා බලන විට එය ඇස් දෙක එකම වස්තුවක් වෙත සමගාමීව යොමු කිරීමට ඇති නොහැකියාව ලෙස සරලව හඳුනාගත හැකිය. සාමාන්ය නීරෝගි පුද්ගලයකු යම් වස්තුවක් දෙස බලන විට ඔහුගේ ඇස් දෙකම එකම දිශාවකට යොමු වන අතර, ඇස් දෙකෙන්ම ලැබෙන ප්රතිබිම්බ මොළය විසින් ඒකාබද්ධ කර එක් පැහැදිලි රූපයක් ලෙස අපට පෙන්වනු ලබයි. එහෙත් වපරයක් සහිත දරුවකුගේ එක් ඇසක් කෙළින් බලන විට අනෙක් ඇස ඇතුළට, පිටතට, ඉහළට හෝ පහළට හැරී පැවතිය හැකි අතර මේ නිසා ඇස් දෙකෙන් මොළයට ලැබෙන්නේ එකිනෙකට වෙනස් රූප දෙකකි. මෙවැනි අවස්ථාවකදී දරුවාගේ මොළය ව්යාකූලත්වයට පත් වන අතර එම ව්යාකූලත්වය මඟහරවා ගැනීම සඳහා මොළය විසින් වපරය පවතින ඇසෙන් ලැබෙන රූපය ක්රමයෙන් ප්රතික්ෂේප කිරීමට හුරු වෙයි.
මෙය අතිශය භයානක තත්ත්වයක් වන්නේ දරුවා නිරන්තරයෙන්ම නීරෝගි ඇස පමණක් භාවිත කිරීමට පෙලඹීම නිසා අනෙක් ඇසේ පෙනීම වර්ධනය වීම පිළිබඳ ක්රියාවලිය සම්පූර්ණයෙන්ම අඩාළ වන බැවිනි. දරුවකුගේ පෙනීම වර්ධනය වන වයස් සීමාව තුළදී මෙම තත්ත්වය නිවැරදි නොකළහොත් එම ඇස “අලස ඇසක්” හෙවත් ඇම්බ්ලෝපියාව (Amblyopia) නමැති සදාකාලික දෘෂ්ටි ආබාධිත තත්ත්වයට පත්වන අතර පසුව කුමන ප්රතිකාර කළද එම ඇසේ පෙනීම පිළිබඳ සාමාන්ය තත්ත්වය නැවත ලබාගත නොහැකි වේ. පෙනීමේ දුර්වලතාව මැන බැලීමේදී සාමාන්ය නීරෝගි ඇසක පෙනීම 6/6 ලෙස සලකනු ලබයි. එහෙත් වපරය සහිත අලස ඇසක පෙනීම 6/12, 6/18 හෝ 6/60 වැනි ඉතා අඩු අගයන් දක්වා පහත වැටිය හැකිය. මෙහිදී 6/60 යනු සාමාන්ය ඇසකට මීටර් 60ක් දුරින් දැකිය හැකි දෙයක් අලස ඇසක් ඇති දරුවාට දැකීම සඳහා මීටර් 6ක් තරම් සමීපයට පැමිණිය යුතු බවයි. මෙම පෙනීමේ සීමාවන් පිළිබඳ නිසි කලට හඳුනා නොගතහොත් දරුවාට තම ජීවිත කාලය පුරාම දෘෂ්ටි ගැටලුවලට මුහුණදීමට සිදු වේ.
රෝග ලක්ෂණ සහ අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණු
මවුපියන් සහ දරුවන් රැකබලා ගන්නන් ලෙස දරුවකුගේ ඇස්වල පවතින දෘශ්ය දෝෂ පිළිබඳ හඳුනාගැනීම සඳහා නිරන්තර අවධානයෙන් පසුවීම අත්යවශ්ය වන අතර බොහෝ විට දරුවන් තමන්ට පෙනීමේ අපහසුවක් පවතින බව සෘජුවම ප්රකාශ නොකළ හැකිය. දරුවා යම් වස්තුවක් දෙස බලන විට හෝ රූපවාහිනිය නරඹන විට නිරන්තරයෙන් හිස එක් පැත්තකට ඇල කර බැලීමට උත්සාහ කරන්නේ නම් එය තම ඇස්වල පවතින අසමතුලිතතාව පිළිබඳ ගැටලුව මඟහරවා ගැනීමට දරුවා ගන්නා උත්සාහයක් විය හැකිය. එමෙන්ම තද හිරු එළියට නිරාවරණය වන විට එක් ඇසක් පමණක් තදින් පියා ගැනීම හෝ යම් දෙයක් දෙස බැලීමේදී නිතර ඇස් පොඩි කිරීම වැනි ලක්ෂණ ද වපරය පිළිබඳ ඉඟි සපයනු ලබයි.
වෛද්ය පර්යේෂණවලට අනුව තහවුරු වී ඇත්තේ ජානමය බලපෑමක් හෝ මවගේ හෝ පියාගේ තැලසීමියා රෝගී තත්ත්වය මත මෙම වපරය ඇති නොවන බවයි. එම නිසා එවැනි කරුණු පිළිබඳ අනිසි බියක් ඇති කර නොගත යුතුය. මෙහිදී වඩාත්ම වැදගත් කරුණ වන්නේ දරුවා පිළිබඳ කිසියම් වූ සැකයක් මවුපියන් තුළ ඇති වේ නම් වහාම අක්ෂි සායනයකට යොමුවී එය නිශ්චිතව හඳුනාගැනීමයි. වපරය හඳුනාගත් පමණින්ම දරුවා ශල්යකර්මයකට යොමු නොකරන අතර පෙනීම පිළිබඳ තත්ත්වය වර්ධනය කිරීම සඳහා වන වෙනත් වෛද්ය ප්රතිකාර කෙරෙහි ප්රමුඛතාව ලබා දෙනු ලබයි. ඇතැම් විට මෙම වපරය නිරන්තරයෙන්ම දෘශ්යමාන නොවිය හැකි අතර, දරුවාට මහන්සි දැනෙන විට හෝ අසනීප තත්ත්වයකින් පසුවන විට පමණක් මතු වී පෙනීමට ඉඩකඩ පවතී. මෙවැනි කුමන හෝ අසාමාන්ය ලක්ෂණයක් පිළිබඳ දරුවාගේ ඇස්වලින් දිස්වන්නේ නම් එය වහාම වෛද්ය පරීක්ෂණයකට යොමු කිරීම මවුපියන්ගේ වගකීමකි.
ප්රතිකාර සහ මවුපියන්ගේ වගකීම
පෙනීමේ පවතින දෝෂ පිළිබඳ ප්රතිකාර කිරීමේදී කාලය යන්න තීරණාත්මක සාධකයක් වන අතර දරුවාගේ වයස අවුරුදු හතත් අටත් වීමට පෙර ප්රතිකාර ආරම්භ කිරීම අනිවාර්යයෙන්ම කළ යුත්තකි. මිනිස් මොළය සහ ඇස අතර පවතින ස්නායු සම්බන්ධතාව පිළිබඳ සලකා බලන විට එය පූර්ණ වශයෙන් වර්ධනය වන්නේ මෙම වයස් සීමාව දක්වා පමණක් වන බැවින් එම කාලය ඉක්මවා ගිය පසු සිදු කරන ප්රතිකාරවලින් බලාපොරොත්තු වන සාර්ථකත්වය ලබාගත නොහැකි වේ. වපරය පිළිබඳ කෙරෙන ප්රතිකාර දරුවාගෙන් දරුවාට වෙනස් විය හැකි අතර බොහෝ දරුවන්ට නිවැරදි බලය සහිත ඇස් කණ්ණාඩි පාවිච්චියෙන් ද වපරය සහ පෙනීමේ දෝෂ පිළිබඳ ගැටලු සාර්ථකව පාලනය කිරීමට හැකියාව ලැබේ.
මීට අමතරව “ඇස වැසීමේ ප්රතිකාරය” මඟින් දරුවාගේ හොඳින් පෙනෙන ඇස දිනකට නියමිත වේලාවක් වසා තැබීම සිදු කරනු ලබයි. මෙහි මූලික අරමුණ වන්නේ දුර්වල වී ඇති වපර ඇස භාවිතා කිරීමට මොළයට බල කිරීම වන අතර එමගින් අලස වී ඇති ඇස පිළිබඳ පෙනීම වර්ධනය වීම ආරම්භ වේ. ඇතැම් දරුවන්ට ඇසේ මාංශ පේශිවල පවතින ගැටලු පිළිබඳ සැලකීමේදී ශල්යකර්මයක් සිදු කිරීමට අවශ්ය විය හැකිය. ඇස වැනි සංවේදී ඉන්ද්රියයක් සඳහා එකවරම විශාල ශල්යකර්මවලට යොමු වීම පිළිබඳ වෛද්ය විද්යාත්මකව ඇති අවදානම සලකා බලා ඇතැම් විට පියවර හතරක් පමණ දක්වා වූ සියුම් ශල්යකර්ම මාලාවක් සිදු කිරීමට වෛද්යවරුන්ට සිදුවන අවස්ථා පවතී. මෙය ඉතාම සංයමයෙන් හා සියුම්ව කළ යුතු ක්රියාවලියකි. එමෙන්ම ශල්යකර්මයකින් වුවද වපරය පිළිබඳ තත්ත්වය 100% සම්පූර්ණයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් කළ නොහැකි අවස්ථා පවතින අතර, ඇසේ පෙනුම පිළිබඳ සුළු වෙනස්කම් ඉතිරි විය හැකි බව ද හඳුනාගෙන ඇත.
වර්තමානයේ පවතින නවීන තාක්ෂණය හා වෛද්ය දැනුම හමුවේ වපරය සහ අලස ඇස වැනි තත්ත්වයන් පිළිබඳ ගැටලු ඉතා පහසුවෙන් වළක්වා ගත හැකිය. බොහෝ මවුපියන් ශල්යකර්ම හෝ දීර්ඝකාලීන ප්රතිකාර පිළිබඳ පවතින බිය නිසා දරුවා වෛද්යවරයකුගේ පරීක්ෂාවකට යොමු කිරීම ප්රමාද කරන අතර එම ප්රමාදය අවසානයේදී දරුවාගේ අනාගතයට බරපතල බලපෑමක් ඇති කරයි. පෙනීම යනු ඉගෙනීමට ක්රීඩාවට සහ දෛනික ජීවිතයට අතවශ්යම සාධකය වන අතර, එක් ඇසක පෙනීම පිළිබඳ ගැටලු ඇති දරුවකුට ලෝකය දෙස ත්රිමාණව (3D) බැලීමට ඇති හැකියාව අහිමි වී යයි. මෙය දරුවාගේ පෞරුෂ වර්ධනය පිළිබඳව මෙන්ම අනාගත වෘත්තීය අභිලාෂයන්ට ද බරපතල බාධාවක් විය හැකිය.
අවසාන වශයෙන් මවුපියන් මතක තබා ගත යුත්තේ දරුවකුගේ නෙත් යුගල පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීම යනු ඔවුන්ගේ මුළු ජීවිතයම ආලෝකමත් කිරීමක් බවයි. “පිං වපරය” යනු හුදෙක් ගොඩනගන ලද මිථ්යාවක් මිස දරුවාට ලැබෙන වාසනාවක් නොවන බවත් ඒ පිළිබඳ නොසලකා හැරීම මවුපියන් ලෙස ඔබ අතින් සිදුවන බරපතල අතපසු කිරීමක් බවත් තරයේ සිහි තබා ගත යුතුය. රජයේ රෝහල්වල පවතින අක්ෂි වෛද්ය ඒකක හරහා මේ පිළිබඳ අවශ්ය සියලුම මඟ පෙන්වීම් සහ ප්රතිකාර ඉතා ක්රමවත්ව ලබා ගැනීමට දැන් හැකියාව පවතී. දරුවාගේ ඇස් පිළිබඳ කුමන හෝ වෙනසක් දුටු සැණින් ප්රමාද නොවී අක්ෂි වෛද්යවරයකු හමුවී උපදෙස් ලබා ගැනීමෙන් දරුවාගේ පෙනීම පිළිබඳ අවදානම තුරන් කළ හැකිය. ඔබ අද ගන්නා බුද්ධිමත් තීරණය ඔබේ දරුවාට අනාගතයේදී පැහැදිලි දෑසින් යුතුව ලෝකය පිළිබඳ සැබෑ චිත්රය දැකීමට ඇති අවස්ථාව තහවුරු කරනු ඇත. එම නිසා මිථ්යාවට නොව විද්යාවට මුල් තැන දෙමින් දරුවාගේ දෑස් පිළිබඳ පවතින ගැටලු මුල් අවධියේදීම හඳුනාගෙන නිසි වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා යොමු කිරීම සියලුම මවුපියන්ගේ පරම වගකීමක් ලෙස සැලකිය යුතුය.
ප්රතිකාර සහ මවුපියන්ගේ වගකීම
පෙනීමේ පවතින දෝෂ පිළිබඳ ප්රතිකාර කිරීමේදී කාලය යන්න තීරණාත්මක සාධකයක් වන අතර දරුවාගේ වයස අවුරුදු හතත් අටත් වීමට පෙර ප්රතිකාර ආරම්භ කිරීම අනිවාර්යයෙන්ම කළ යුත්තකි. මිනිස් මොළය සහ ඇස අතර පවතින ස්නායු සම්බන්ධතාව පිළිබඳ සලකා බලන විට එය පූර්ණ වශයෙන් වර්ධනය වන්නේ මෙම වයස් සීමාව දක්වා පමණක් වන බැවින් එම කාලය ඉක්මවා ගිය පසු සිදු කරන ප්රතිකාරවලින් බලාපොරොත්තු වන සාර්ථකත්වය ලබා ගත නොහැකි වේ. වපරය පිළිබඳ කෙරෙන ප්රතිකාර දරුවාගෙන් දරුවාට වෙනස් විය හැකි අතර බොහෝ දරුවන්ට නිවැරදි බලය සහිත ඇස් කණ්ණාඩි පාවිච්චියෙන් ද වපරය සහ පෙනීමේ දෝෂ පිළිබඳ ගැටලු සාර්ථකව පාලනය කිරීමට හැකියාව ලැබේ.
මීට අමතරව “ඇස වැසීමේ ප්රතිකාරය” මඟින් දරුවාගේ හොඳින් පෙනෙන ඇස දිනකට නියමිත වේලාවක් වසා තැබීම සිදු කරනු ලබයි. මෙහි මූලික අරමුණ වන්නේ දුර්වල වී ඇති වපර ඇස භාවිත කිරීමට මොළයට බල කිරීම වන අතර එමඟින් අලස වී ඇති ඇස පිළිබඳ පෙනීම වර්ධනය වීම ආරම්භ වේ. ඇතැම් දරුවන්ට ඇසේ මාංස පේශිවල පවතින ගැටලු පිළිබඳ සැලකීමේදී ශල්යකර්මයක් සිදු කිරීමට අවශ්ය විය හැකිය. ඇස වැනි සංවේදී ඉන්ද්රියයක් සඳහා එක්වරම විශාල ශල්යකර්මවලට යොමු වීම පිළිබඳ වෛද්ය විද්යාත්මකව ඇති අවදානම සලකා බලා ඇතැම් විට පියවර හතරක් පමණ දක්වා වූ සියුම් ශල්යකර්ම මාලාවක් සිදු කිරීමට වෛද්යවරුන්ට සිදුවන අවස්ථා පවතී. මෙය ඉතාම සංයමයෙන් හා සියුම්ව කළ යුතු ක්රියාවලියකි. එමෙන්ම ශල්යකර්මයකින් වුවද වපරය පිළිබඳ තත්ත්වය 100% සම්පූර්ණයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් කළ නොහැකි අවස්ථා පවතින අතර, ඇසේ පෙනුම පිළිබඳ සුළු වෙනස්කම් ඉතිරි විය හැකි බව ද හඳුනාගෙන ඇත.
වර්තමානයේ පවතින නවීන තාක්ෂණය හා වෛද්ය දැනුම හමුවේ වපරය සහ අලස ඇස වැනි තත්ත්වයන් පිළිබඳ ගැටලු ඉතා පහසුවෙන් වළක්වා ගත හැකිය. බොහෝ මවුපියන් ශල්යකර්ම හෝ දීර්ඝකාලීන ප්රතිකාර පිළිබඳ පවතින බිය නිසා දරුවා වෛද්යවරයකුගේ පරීක්ෂාවකට යොමු කිරීම ප්රමාද කරන අතර එම ප්රමාදය අවසානයේදී දරුවාගේ අනාගතයට බරපතළ බලපෑමක් ඇති කරයි. පෙනීම යනු ඉගෙනීමට, ක්රීඩාවට සහ දෛනික ජීවිතයට අත්යවශ්යම සාධකය වන අතර, එක් ඇසක පෙනීම පිළිබඳ ගැටලු ඇති දරුවකුට ලෝකය දෙස ත්රිමාණව (3D) බැලීමට ඇති හැකියාව අහිමි වී යයි. මෙය දරුවාගේ පෞරුෂ වර්ධනය පිළිබඳව මෙන්ම අනාගත වෘත්තීය අභිලාෂයන්ට ද බරපතළ බාධාවක් විය හැකිය.
මවුපියන් මතක තබා ගත යුත්තේ දරුවකුගේ නෙත් යුගල පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීම යනු ඔවුන්ගේ මුළු ජීවිතයම ආලෝකවත් කිරීමක් බවයි. “පිං වපරය” යනු හුදෙක් ගොඩනඟන ලද මිථ්යාවක් මිස දරුවාට ලැබෙන වාසනාවක් නොවන බවත් ඒ පිළිබඳ නොසලකා හැරීම මවුපියන් ලෙස ඔබ අතින් සිදුවන බරපතළ අතපසු කිරීමක් බවත් තරයේ සිහි තබා ගත යුතුය. රජයේ රෝහල්වල පවතින අක්ෂි වෛද්ය ඒකක හරහා මේ පිළිබඳ අවශ්ය සියලුම මඟ පෙන්වීම් සහ ප්රතිකාර ඉතා ක්රමවත්ව ලබා ගැනීමට දැන් හැකියාව පවතී. දරුවාගේ ඇස් පිළිබඳ කුමන හෝ වෙනසක් දුටු සැණින් ප්රමාද නොවී අක්ෂි වෛද්යවරයකු හමුවී උපදෙස් ලබා ගැනීමෙන් දරුවාගේ පෙනීම පිළිබඳ අවදානම තුරන් කළ හැකිය. ඔබ අද ගන්නා බුද්ධිමත් තීරණය ඔබේ දරුවාට අනාගතයේදී පැහැදිලි දෑසින් යුතුව ලෝකය පිළිබඳ සැබෑ චිත්රය දැකීමට ඇති අවස්ථාව තහවුරු කරනු ඇත. එම නිසා මිථ්යාවට නොව විද්යාවට මුල් තැන දෙමින් දරුවාගේ දෑස් පිළිබඳ පවතින ගැටලු මුල් අවධියේදීම හඳුනාගෙන නිසි වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා යොමු කිරීම සියලුම මවුපියන්ගේ පරම වගකීමක් ලෙස සැලකිය යුතුය.
TEXT – දුමින්ද කාරියවසම්
